തെരുവിൽ അലയുന്ന നിരാലംബരായ തെരുവു മനുഷ്യരെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി തന്റെ ജീവതം മുഴുവൻ മാറ്റിവെച്ച ഒരു ചെറുപ്പകാരൻ,ഇദ്ദേഹത്തെ കുറിച്ച് എത്ര വാക്കുകൾ പറഞ്ഞാലും അതൊന്നും അദ്ദേഹത്തിനെ പ്രവർത്തനത്തോളം വരില്ല,താൻ നടന്ന വഴികളിലൂടെ തിരിച്ചു നടന്ന്, ആ വഴികളിലെ മനുഷ്യരെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൈപിടിച്ചയർത്തുന്ന നമ്മുടെ സ്വന്തം മുരുകൻ, അല്ല എല്ലാവരുടേയും.....
തെരുവിൽ നിന്നുവന്ന ഈ ചെറുപ്പകാരന്നായി തെരുവിന്റെ മനുഷ്യർക്കായ് ഞാൻ ഇതാ ഈ വരികൾ സമർപ്പിക്കുന്നു ....
കവിത :- തെരുവോരം
വിദൂരയാം ഈ പാതയോര കാൽവിളക്കുകൾ
നീണ്ടയീ വഴികളിൽ ഒരു ഇരുട്ടിൻ നിഴൽമറച്ച്,
നീ പോയ പാതകള്‍ വിജനമേ വികൃതമോ പറയാന്‍ കഴിയില്ലയെങ്കിലും നീന്‍ സ്വരം കേള്‍ക്കാന്‍ ഞാനിതാ ഇരു ചെവിയും തുറന്നവന്‍ കേട്ടവയില്‍ ഇനിയും വിവരിക്കാന്‍ ബാക്കിയും,
ഒരു മുറവിളി കേട്ടു ഞാനുണരുമ്പോള്‍ പൊട്ടിക്കരച്ചിലുകളും , വിങ്ങിപ്പൊട്ടലുകളും ചുറ്റും ഒരു ദു:ഖ ഗാനമായ് ,മൂളലായ് ഇനി ഞാനുറങ്ങട്ടെ നിന്റെ ചിരിക്കായ് കാതോര്‍ത്ത്,
ഒരരുവിപോല്‍ നിന്‍ സ്നേഹം മുഴുവന്‍ നീ നല്‍കി തിരിചു പോയപ്പോള്‍ ഒഴികിയെന്‍ കണ്ണിരിന് ഉപ്പുണ്ടെ ന്നത് വൈകി ഞാനറിഞ്ഞിപ്പോള്‍-ഒന്നു നോക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല കണ്ണുകള്‍ കലങ്ങിപ്പോയ്,
തെളിനീര്‍ പുഴപോല്‍ തിളങ്ങിയ നിന്‍ മുഖം തിളങ്ങുന്നു ഗായികേ എന്‍ മനോ രാധികേ, ഇനി തിരിച്ചു വരുമോ എന്നോര്‍ത്ത് നടക്കില്ല ഈ പഴയ വഴികളില്‍ ഒരിക്കലും .
അ
ആദ്യം ആശാന്‍
അരികിലിരുന്നു
എഴുതി പഠിപ്പിച്ചാ
ആ
എന്നാ അക്ഷരം
ആനയോളം
അത്ഭുതത്തില്‍
അറിവിന്റെ
ആദ്യപടി കേറിയ
ഇ-
കുഞ്ഞിക്കൈകളാല്‍ കറുത്ത സ്ലേറ്റില്‍
വെള്ള തിളങ്ങിയപ്പോള്‍
അമ്മയേ വിളിച്ച്
കാണിച്ച് ചിരിച്ച്
സന്തോഷത്താല്‍ തിമിര്‍ത്ത്
കളിച്ച കാലം,
ഈ
ആ ഇന്ന്
ഒരു ഭ്രാന്തന്റെ കയ്യിലെ
ആയുധമായത്
അറിവ് അര്‍ത്ഥിക്കുന്നവന്
പകര്‍ന്നുകൊടുകാന്‍
കഴിയാത്ത
കഴുകന്‍ മതം പൊട്ടി
വാശികേറ്റി
റാക് കുടിച്ച്
ആ
അറിയാത കുരുന്നിനെ
അന്തത
ആയുധമാക്കി
ആഞ്ഞടിച്ചവന്‍
ആശാനല്ല
